Między kawą a marzeniami

  Hejt to nie jest zwykła krytyka ani szczera opinia. To forma agresji słownej lub emocjonalnej, która ma poniżyć, ośmieszyć, zranić albo wykluczyć drugą osobę. W internecie łatwo ukryć się za anonimowością, dlatego wiele osób pisze rzeczy, których nigdy nie powiedziałoby twarzą w twarz. Najprościej mówiąc, hejt polega na publikowaniu obraźliwych, agresywnych lub poniżających treści skierowanych do konkretnej osoby, grupy albo instytucji. Może przyjmować formę wyzwisk, wyśmiewania wyglądu, poglądów czy pochodzenia, rozpowszechniania plotek, a także publikowania kompromitujących materiałów bez zgody. Hejt często udaje „żart”, ale jego skutki bywają bardzo realne. Ważne jest odróżnienie hejtu od krytyki. Krytyka dotyczy zachowania, działania lub poglądu i może być rzeczowa, nawet jeśli jest trudna do przyjęcia. Hejt uderza w człowieka jako osobę i ma go zranić, a nie pomóc mu się poprawić. Źródeł hejtu może być wiele. Często stoją za nim frustracja, zazdrość, potrzeba zwrócenia na si...

  Budowanie dobrych relacji opiera się głównie na trzech rzeczach: uważności, szacunku i regularnym kontakcie. Najlepiej działa połączenie jasnej komunikacji, aktywnego słuchania, empatii oraz dbania o granice własne i drugiej osoby. Należy słuchać tak, żeby naprawdę zrozumieć drugą osobę, a nie tylko przygotować odpowiedź i mówić jasno o swoich potrzebach, zamiast liczyć, że ktoś je sam odgadnie. Ważne jest zainteresowanie i ciekawość, bo to buduje poczucie bycia ważnym, a szanowanie granic, różnic zdań i tempa relacji. Zaufanie rośnie przez powtarzalne, małe działania, nie przez jednorazowe gesty. Zadawaj proste, otwarte pytania. Parafrazuj, żeby pokazać, że rozumiesz. Nie oceniaj zbyt szybko. Dotrzymuj obietnic, nawet małych. Reaguj spokojnie w konflikcie i szukaj rozwiązania, a nie winnego. Przykład: zamiast „Znowu się spóźniasz”, lepiej powiedzieć „Kiedy przychodzisz później, czuję frustrację; zależy mi na punktualności”. Unikamy nadmiernego kontrolowania drugiej osoby, gdyż t...

  09:09 (42 minuty temu) Uzależnienia substancjonalne to inaczej uzależnienia od substancji psychoaktywnych, czyli takich, które wpływają na nasz mózg i zachowanie. Najczęściej mówiąc o nich, myślimy o narkotykach, ale to także alkohol, nikotyna, leki uspokajające czy nawet kawa w nadmiernych ilościach.  Mechanizm jest zawsze podobny. Sięgamy po coś, co daje nam chwilową ulgę lub przyjemność, ale z czasem tracimy kontrolę nad tym, jak często i w jakich ilościach to robimy. Nasz mózg przyzwyczaja się do danej substancji i zaczyna jej „wymagać” do normalnego funkcjonowania. Uzależnienie nie bierze się znikąd. Często jest skutkiem: · problemów emocjonalnych (stres, lęk, depresja, niska samoocena) · trudnych doświadczeń życiowych (trauma, strata, rozwód) · presji otoczenia (chęć dopasowania się do grupy) · genetyki (większa podatność na uzależnienia) · po prostu ciekawości, która przeradza się w nałóg Uzależnienie to nie brak silnej woli ani słabość charakteru. To choroba mózgu, k...

 Pięć lat studiów. Setki przeczytanych książek. Dziesiątki egzaminów. Obrona pracy magisterskiej. Wydawałoby się, że to moment, w którym młody psycholog jest gotowy pomagać innym. Tymczasem dla wielu absolwentów prawdziwe wyzwania dopiero się zaczynają. Droga od zdobycia dyplomu do poczucia zawodowej pewności bywa znacznie trudniejsza, niż można było przypuszczać.  Syndrom oszusta czyli odwieczne pytanie „Czy na pewno się do tego nadaję?” To jedno z najczęstszych doświadczeń początkujących psychologów. Pomimo ukończenia studiów wielu absolwentów ma wrażenie, że wie za mało, nie potrafi wystarczająco pomóc i prędzej czy później ktoś odkryje ich „niekompetencję”. Paradoks polega na tym, że im większa wiedza psychologiczna, tym większa świadomość własnych ograniczeń. To właśnie dlatego osoby najbardziej odpowiedzialne często najmocniej kwestionują swoje kompetencje. Ta odpowiedzialność potrafi być obciążająca, szczególnie na początku kariery.  Rynek pracy nie zawsze czeka z ...