Między kawą a marzeniami

  W gabinecie pojawiają się osoby o różnym przekroju i z różnymi problemami, które zawsze są sumą niechcianych doświadczeń z przeszłości i często teraźniejszości. Brak zgody na to co się dzieje wokoło, samotność w relacjach z innymi czy też wypalenie zawodowe. Wiele osób wypiera problem, twierdząc, że sobie poradzą. A z tym bywa różnie. Co dzieje się dalej? Zmienia się perspektywa. Nagle wkrada się samotność, którą zagłusza się używkami, które pozornie pomagają, jednak w dłuższej perspektywie nie do końca. Ciągła pogoń za czymś nieznanym i nieuświadomionym powoduje frustrację. Musze być lepszą wersją siebie, gdyż tak mówi mi świat. Tylko po co? Komu musisz udowodnić swoją wartość?  Sobie czy innym, którzy pewnie i tak tego nawet nie zauważą. To jest nierówna walka i nie warto stawać w jej szranki. Zrób coś dla siebie, nagradzaj się czymś pozytywnym. Obyś kiedyś się nie obudził jako osoba przegrana, która nie wie na jakim jest etapie. 

Człowiek nosi w sobie dwie historie. Jedna mówi o zdolności do czułości, troski i przekraczania własnego interesu. Druga o impulsach, które potrafią ranić, niszczyć i odcinać od innych. Pytanie, czy jesteśmy dobrzy, czy źli, okazuje się więc mniej pytaniem o istotę, a bardziej o kierunek, o to, którą z tych historii aktualnie opowiadamy swoim życiem.   Dobro nie jest stanem danym raz na zawsze. Nie rodzi się w oderwaniu od świata, lecz w relacji, w pierwszym spojrzeniu opiekuna, w tonie głosu, który uspokaja, w obecności, która nadaje sens emocjom dziecka. Tam, gdzie pojawia się bezpieczeństwo, zaczyna kiełkować zdolność do empatii. Tam, gdzie doświadczenie jest chaotyczne lub bolesne, człowiek uczy się innego języka przetrwania - języka czujności, kontroli, czasem agresji. To, co z zewnątrz wygląda jak „zło”, często jest śladem dawnych prób poradzenia sobie z tym, co przekraczało możliwości.  Zło rzadko przychodzi w swojej własnej nazwie. Częściej ukrywa się w przekonaniach: ...

 Stres to naturalna reakcja organizmu na sytuacje, które są postrzegane jako wymagające, trudne lub zagrażające. Sam w sobie nie jest ani dobry, ani zły – pomaga mobilizować siły do działania. Problem pojawia się wtedy, gdy jest bardzo silny, trwa długo lub występuje zbyt często. Podczas stresu organizm uwalnia hormony, takie jak adrenalina i kortyzol. Powodują one m.in.: przyspieszenie pracy serca, wzrost ciśnienia krwi, szybszy oddech, większą czujność i koncentrację, przygotowanie mięśni do działania. Krótkotrwały stres może: poprawić koncentrację i wydajność, zwiększyć motywację, pomóc szybko reagować w sytuacjach zagrożenia. Natomiast przewlekły stres może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych, takich jak: zmęczenie i problemy ze snem, bóle głowy oraz napięcie mięśni, osłabienie odporności, problemy z pamięcią i koncentracją, drażliwość, lęk i obniżony nastrój, zwiększone ryzyko Depresja i Zaburzenia lękowe, wyższe ryzyko Nadciśnienie tętnicze, Choroba niedokrwienna serca o...

  Hejt to nie jest zwykła krytyka ani szczera opinia. To forma agresji słownej lub emocjonalnej, która ma poniżyć, ośmieszyć, zranić albo wykluczyć drugą osobę. W internecie łatwo ukryć się za anonimowością, dlatego wiele osób pisze rzeczy, których nigdy nie powiedziałoby twarzą w twarz. Najprościej mówiąc, hejt polega na publikowaniu obraźliwych, agresywnych lub poniżających treści skierowanych do konkretnej osoby, grupy albo instytucji. Może przyjmować formę wyzwisk, wyśmiewania wyglądu, poglądów czy pochodzenia, rozpowszechniania plotek, a także publikowania kompromitujących materiałów bez zgody. Hejt często udaje „żart”, ale jego skutki bywają bardzo realne. Ważne jest odróżnienie hejtu od krytyki. Krytyka dotyczy zachowania, działania lub poglądu i może być rzeczowa, nawet jeśli jest trudna do przyjęcia. Hejt uderza w człowieka jako osobę i ma go zranić, a nie pomóc mu się poprawić. Źródeł hejtu może być wiele. Często stoją za nim frustracja, zazdrość, potrzeba zwrócenia na si...

  Budowanie dobrych relacji opiera się głównie na trzech rzeczach: uważności, szacunku i regularnym kontakcie. Najlepiej działa połączenie jasnej komunikacji, aktywnego słuchania, empatii oraz dbania o granice własne i drugiej osoby. Należy słuchać tak, żeby naprawdę zrozumieć drugą osobę, a nie tylko przygotować odpowiedź i mówić jasno o swoich potrzebach, zamiast liczyć, że ktoś je sam odgadnie. Ważne jest zainteresowanie i ciekawość, bo to buduje poczucie bycia ważnym, a szanowanie granic, różnic zdań i tempa relacji. Zaufanie rośnie przez powtarzalne, małe działania, nie przez jednorazowe gesty. Zadawaj proste, otwarte pytania. Parafrazuj, żeby pokazać, że rozumiesz. Nie oceniaj zbyt szybko. Dotrzymuj obietnic, nawet małych. Reaguj spokojnie w konflikcie i szukaj rozwiązania, a nie winnego. Przykład: zamiast „Znowu się spóźniasz”, lepiej powiedzieć „Kiedy przychodzisz później, czuję frustrację; zależy mi na punktualności”. Unikamy nadmiernego kontrolowania drugiej osoby, gdyż t...

  09:09 (42 minuty temu) Uzależnienia substancjonalne to inaczej uzależnienia od substancji psychoaktywnych, czyli takich, które wpływają na nasz mózg i zachowanie. Najczęściej mówiąc o nich, myślimy o narkotykach, ale to także alkohol, nikotyna, leki uspokajające czy nawet kawa w nadmiernych ilościach.  Mechanizm jest zawsze podobny. Sięgamy po coś, co daje nam chwilową ulgę lub przyjemność, ale z czasem tracimy kontrolę nad tym, jak często i w jakich ilościach to robimy. Nasz mózg przyzwyczaja się do danej substancji i zaczyna jej „wymagać” do normalnego funkcjonowania. Uzależnienie nie bierze się znikąd. Często jest skutkiem: · problemów emocjonalnych (stres, lęk, depresja, niska samoocena) · trudnych doświadczeń życiowych (trauma, strata, rozwód) · presji otoczenia (chęć dopasowania się do grupy) · genetyki (większa podatność na uzależnienia) · po prostu ciekawości, która przeradza się w nałóg Uzależnienie to nie brak silnej woli ani słabość charakteru. To choroba mózgu, k...

 Pięć lat studiów. Setki przeczytanych książek. Dziesiątki egzaminów. Obrona pracy magisterskiej. Wydawałoby się, że to moment, w którym młody psycholog jest gotowy pomagać innym. Tymczasem dla wielu absolwentów prawdziwe wyzwania dopiero się zaczynają. Droga od zdobycia dyplomu do poczucia zawodowej pewności bywa znacznie trudniejsza, niż można było przypuszczać.  Syndrom oszusta czyli odwieczne pytanie „Czy na pewno się do tego nadaję?” To jedno z najczęstszych doświadczeń początkujących psychologów. Pomimo ukończenia studiów wielu absolwentów ma wrażenie, że wie za mało, nie potrafi wystarczająco pomóc i prędzej czy później ktoś odkryje ich „niekompetencję”. Paradoks polega na tym, że im większa wiedza psychologiczna, tym większa świadomość własnych ograniczeń. To właśnie dlatego osoby najbardziej odpowiedzialne często najmocniej kwestionują swoje kompetencje. Ta odpowiedzialność potrafi być obciążająca, szczególnie na początku kariery.  Rynek pracy nie zawsze czeka z ...